Denial...

Μαθαίνουμε να παλεύουμε, πάντα να παλεύουμε,
αλλά τελικά κανείς δεν θα μας μάθει να χάνουμε...
άλλωστε δεν χρειάζεται , ποτέ δεν θα χάσεις, όλα θα είναι πάντα καλά...
μούδιασμα...
προσπαθείς να νοιώσεις κάτι, οτιδήποτε, αλλά μάταιος κόπος.
Οι φωνές σου αντηχούν στο πίσω δωμάτιο της σκέψης σου, αλλά πώς να ανοίξεις τη πόρτα;
Θέλεις στ' αλήθεια να την ανοίξεις;
Πάντα πρέπει να φοβάσαι τις κλειστές πόρτες, πάντα αυτό έλεγε...
Όχι!
Δεν θέλεις να πας εκεί, δεν πρέπει να πας εκεί, ξέρεις πως θα πονέσεις, άστο...
Ωραία δεν περνάς πίσω από τις κλειστές τις πόρτες;
Αλλά ξέρεις πως δεν μπορείς να μείνεις εδώ, όχι για πάντα...
Και η πόρτα ανοίγει...

Κρυφτό...

Δεν ήθελε και πολύ... λίγο η παλιές ελληνικές ροκιές που παίζει αυτή τη στιγμή στο πισί μου, λίγο το υπέροχο κείμενο που διάβασα μόλις τώρα (σ' ευχαριστώ Μαρινάκι!) κατάφεραν να με κάνουν να αναπολήσω τα παιδικά μου χρόνια... μη φανταστείς βέβαια ότι έζησα τίποτα τρελλά παιχνίδια σαν παιδί, μεγάλωσα στο κέντρο της μικρής μου πόλης και πολύ δύσκολα κατάφερνα να βγω να παίξω... όμως κάποιες αναμνήσεις μένουν και σε στοιχειώνουν όλη σου τη ζωή... ''στοιχειώνουν''... βαριά λέξη για να χαρακτηρίσεις τις παιδικές σου αναμνήσεις... κι όμως, τόσο ακριβής... ακόμα κι όταν (αν) φτάσω 90 χρονών, είμαι σίγουρος ότι θα θυμάμαι το κρυφτό εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα στη Χανιώτη... 10 παιδαρέλια, αγόρια- κορίτσια, να παίζουμε κρυφτό το σούρουπο μέσα στους θάμνους... θυμάμαι το άρωμα από τα λουλούδια ( ξέρεις μωρέ, εκείνα τα κίτρινα που τα κόβαμε και πίναμε το νέκταρ τους...), τα γέλια στο ''Φτου ξελεφτερία!'', ακόμα και τις πυγολαμπίδες που πετούσαν ( νομίζω πως από τότε δεν έχω δει πυγολαμπίδες...). Και το κυριότερο, θυμάμαι την αθωότητα, την ανεμελιά, την έλλειψη ευθυνών... παιδιά είμασταν ρε γαμώτο, τι ευθύνες μπορεί να είχαμε; Και σκέφτομαι ότι με τα περισσότερα από τα παιδιά που ήταν μαζί μου εκείνη την μαγική βραδιά έχω να μιλήσω χρόνια... με κάποιους έχω χαθεί τελείως, με άλλους έχω μαλώσει και δεν μιλάμε... και έτσι από όλη την μαγεία έχει μείνει μόνο μια ανάμνηση, ένα φάντασμα... βλέπεις λοιπόν ότι αυτού του είδους οι αναμνήσεις σε στοιχειώνουν; Από την μία σου προκαλούν πόνο, γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι τα παιδικά σου χρόνια έχουν φύγει ανεπιστρεπτί, από την άλλη όμως... δεν μπορείς ούτε θέλεις να ξεχάσεις... όλη αυτή η γλύκα, η ελαφρότητα... Κι όσο σκέφτομαι ότι βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε... πόσο ανόητοι... πόσο παιδιά...

In Greece, there 's no democracy...

''Καλώς ήρθες ταξιδώτη στην Ελλάδα, τη χώρα που πρώτη ανέδειξε τη δημοκρατία, την ισονομία, την πολιτική σκέψη και δράση, έννοιες οι οποίες ακόμα διέπουν την χώρα και τους σύγχρονους Έλληνες''... θα μπορούσε να λεει η διαφήμηση του υπουργείου Τουρισμού, τονίζοντας τις πολιτικές αρετές των Ελλήνων και του συστήματος διακυβέρνησής τους. Πείστηκες; Εγώ πάντως όχι... Αν έχεις την εντύπωση ότι ζεις σε δημοκρατική χώρα, μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτείς κάπως (δεν χρησιμοποιώ την φράση ''είσαι βαθιά γελασμένος'', γιατί μου χουν πει να μην είμαι απόλυτος σε πολιτικά ζητήματα...πφφφφ)! Για να εξετάσουμε λίγο τι θα πει δημοκρατία. Σύνθετη λέξη προερχόμενη από τις λέξεις δήμος + κράτος, που θα πει η δύναμη (δλδ η διακυβέρνηση) του λαού. Δηλαδή δημοκρατία είναι το πολίτευμα αυτό, στο οποίο όλες οι αποφάσεις που αφορούν την κοινωνία και το κράτος λαμβάνονται από τον ίδιο τον λαό. Τώρα ας εξετάσουμε το πολίτευμα στην Ελλάδα! Το τιμημένο πολίτευμά μας ονομάζεται κοινοβουλευτική δημοκρατία και λειτουργεί ως εξής : μια φορά στα 4 χρόνια όλοι οι ενήλικοι πολίτες της Ελλάδας συγκεντρώνονται μετά από μια εορταστική προεκλογική περίοδο για να επιλέξουν 300 άτομα τα οποία θα τους κυβερνούν... η επιλογή γίνεται με βάση την ιδεολογία (;) του πολιτικού κόμματος το οποίο οι υποψήφιοι αντιπροσωπεύουν (Αριστερά, ΠαΣοΚ (δεν μου κάνει καρδιά να το εντάξω στην αριστερά), Κέντρο, Δεξιά κ.ο.κ) και τις προεκλογικές υποσχέσεις τους, από τις οποίες περίπου το 0,2% πραγματοποιείται τελικά. Αν και ουσιαστικά τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα είναι αρκετές δεκάδες, στην πραγματικότητα η εξουσία εναλλάσεται ανάμεσα σε 2, από τη διακυβέρνηση των οποίων κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, με κάποιο τρόπο όμως όλο αυτοί επιλέγονται ( φαινόμενο γνωστό στην παγκόσμια Ψυχολογία ως ''παράδοξο olo oi idioi malakes vgainoun''). Αλλά ως συνήθως πλατειάζω... Ας δούμε μια κάπως παλαιότερη και μάλλον ξεπερασμένη μορφή διακυβέρνησης, την ολιγαρχεία, λέξη που προέρχεται απο τις απλές λέξεις ολίγοι + άρχω, δηλαδή το πολίτευμα στο οποίο κυβερνούν οι λίγοι, ένα μικρό αναλογικά μέρος του πληθυσμού... ας πούμε, 300 στα δέκα εκατομμύρια... ας πούμε 300 βουλευτές στα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων... οπότε μπορούμε κάλλιστα να ονομάσουμε το πολίτευμά μας ''κοινοβουλευτική ολιγαρχία''. Ναι , σε βλέπω έτοιμο να πεταχτείς, να μου πεις ότι η δημοκρατία είναι πολύ παραπάνω από αυτό, είναι οι ελευθερίες, τα δικαιώματα... σε πρόλαβα και σου απαντώ:Νοιώθεις ελεύθερος όταν διατρέχεις κίνδυνο να συλληφθείς, απλά και μόνο επειδή έτυχε να περνάς δίπλα από ειρηνική διαμαρτυρία, έχωντας ένα συγκεκριμένο κούρεμα (ρεεε, αυτός ράστα φοράει);Αισθάνεσαι ασφαλής γνωρίζοντας ότι υπάρχει σώμα αστυνομικών με πολιτικά των οποίων σκοπός είναι να περιφέρονται σε καφέ και άλλους χώρους συνάθροισης και να παρακολουθούν τις συζητήσεις σου, για ''λόγους ασφάλειας'' ; Ή ότι το τελευταίο οχυρό της ελέυθερης έκφρασης, το Διαδίκτυο, έχει γίνει στόχος κρατικής/αστυνομικής παρακολούθησης, ''για την πάταξη της τρομοκρατίας''; Καλώς ήρθες λοιπόν, φίλε, στην ολιγαρχία της Ελλάδος, σου ευχόμαστε ευχάριστη διαμονή, αρκεί βέβαια να μείνεις μακριά από επικίνδυνες πρακτικές όπως η κριτική, οι αντιρρήσεις και πάνω από όλα, η σκέψη...
Καλή πρωτομαγιά, αδέρφια!

Άκου άνθρωπε

Άκου άνθρωπε,
ναι, σε σένα μιλάω,
που το τσιγάρο σου σκυφτός,
τάχα μου σκεφτικός , καπνίζεις...
Γιατί εσύ,που έχεις δει του σύμπαντος το μεγαλείο,
και του βυθού της θάλασσας κρυμένα μυστικά,
ακόμα, ακόμα, και του κυττάρου την αόρατη ομορφιά,
δεν βλέπεις την αλήθεια, που βρίσκεται μπροστά σου;
Γυρεύεις την αλήθεια, την αγάπη, τη χαρά,
σε μέρη που είναι πράγματι απίθανο να στέκουν,
άλλες φορές κοιτάς μπροστά, το παρελθόν και το παρόν αδιάφορο σε αφήνουν,
κι άλλες πίσω απ τη πλάτη σου με νοσταλγία κοιτάς,
αλλά ποτέ, και πρόσεξε, ποτέ σου δεν κοιτάζεις,
εκεί που μόνο κρύβοντα όσα είναι σημαντικά!
Μέσα σου πρέπει να κοιτάς, πράγμα που δεν το ξέρεις,
θαρρώ πως είναι δύσκολη και πλέον ξεχασμένη,
η γνώση που χρειάζεται ώστε να δεις στ' αλήθεια...
ψάχνεις την ευτυχία σε εικόνες, ήχους και ουσίες,
αλλά ξεχνάς πως δεν είναι οι ουσίες η χαρά,
αλλά η χαρά είναι η ουσία...
Ναι, άνθρωπε, το ξέρω, είναι δυσάρεστα τα λόγια μου,
φοβάσαι να κοιτάξεις μέσα,
φοβάσαι μήπως ο καθρέφτης που χεις στύσει,
δεν καλύπτει την αλήθεια όσο πρέπει,
και θα πονέσεις και θα πληγωθείς,
μα άκου!
Μόνο αν σπάσεις το γυαλί, που σε παραμορφώνει,
θα δείξεις την αληθινή ομορφιά σου,
αυτή που θά πρεπε να βλέπεις μα φοβάσαι!
Άκου λοιπόν τα λόγια μου, αν θέλεις,
κι αν δε θες, απλά άλλαξε σελίδα,
και βγάλε αυτούς τους στίχους απ την μνήμη,
άλλωστε τι άλλη σημασία έχουν;
Σκόπος τους είναι λίγο να ραγίζουν,
την γυάλινη λεπτή σου πανοπλία,
το σπάσιμο όμως μόνο εσύ το κάνεις,
όταν πραγματικά την ομορφιά αγαπήσεις...
Καληνύχτα!

Αλληγορία σε λα ελλάσονα

Άλλη μια φορά, άλλο ξεκίνησα να γράφω και αλλού καταλήγω... σκέψεις περνούν από το μυαλό μου σαν τρένα σε σιδηρόδρομο της Φρανκφούρτης, άλλα πάνε, άλλα έρχονται, εγώ μπαίνω στο πρώτο που βλέπω και εσύ με ακολουθείς, χωρίς να ξέρεις που σκοπεύω να πάω και το κυριότερο, πού θα φτάσω τελικά... και το αστείο της υπόθεσης; Ούτε εγώ ξέρω! Just ride the train, man! Φυσικά και οι δυο ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα δεν μιλάω για τρένα... αλλά ίσως και να καταλαβαινόμαστε τελικά, ποιος ξέρει; Μόνο ο χρόνος θα δείξει, και ίσως και ο τόπος, αν τελικά ξαναβρεθούμε... τον τόπο τον αφήνω στην δική σου διάθεση, μόνο άσε με να χαρώ τον χρόνο που μου, μας απομένει... άλλωστε είναι μικρή παρηγοριά για τον μελλοθάνατο... ξέρω πως δεν μου μένουν πολλά χιλιόμετρα ακόμα, άλλωστε το εισιτήριο δεν είναι διαρκείας, κάποια στιγμή το τρένο σταματά, πάντα σταματά και πρέπει να κατέβουμε, ώστε να πάρουν τη θέση μας άλλοι άνθρωποι, νεότεροι, πιο όμορφοι ίσως; Η μουσική από τα μεγάφωνα είναι αρκετά διακριτική, αλλά μπορείς να ξεχωρίσεις την λα ελλάσονα, με φόντο το μωβ- κόκκινο του ηλιοβασιλέματος, κάτω από τα γκρίζα σύννεφα... γιατί πάντα οι σημαντικές στιγμές να είναι σε λα ελλάσονα και τα χρώματά τους να ναι αποχρώσεις του μωβ και του γκρι; Δεν περιμένω απάντηση, ειδικά από σένα, άλλωστε τα χρώματά μας ταιριάζουν και ξέρω πως και συ αναρωτιέσαι... τελικά όλα αλλάζουν , αλλά ο κόσμος μένει πάντα ίδιος, άλλο ένα παράδοξο σε ένα παράλογο σύμπαν πιθανοτήτων που γενιούνται μέσα σε μια στιγμή, σε κάθε στιγμή, αλλά αφήνουν στίγματα και στις υπόλοιπες... άλλωστε μόνο μια στιγμή μπορεί να αναγνωρίσει μια άλλη... για μας είνα απλά ένα σύνολο, τίποτα περρισότερο, τίποτα λιγότερο... μόνο μην ξεχνάς πως υπάρχουν και όρια... και το λυπηρό είναι ότι ποτέ δεν μπήκαμε στο κόπο να τα σπάσουμε, έστω να προσπαθήσουμε... εγώ λοιπόν θα τα σπάσω ταξιδεύοντας και χαίρομαι που είσαι μαζί μου στο τρένο αυτό... καλωσήρθες, λοιπόν ταξιδιώτη! Επόμενος σταθμός...

Blind hit

Προχτές το βράδυ μια βόμβα έσκασε στην ελληνική κοινωνία... όχι, σοβαρά, μιλάω κυριολεκτικά για βόμβα και συγκεκριμένα για την πυροδότηση εκρηκτικού μηχανισμού έξω από το κτήριο της Ελληνικής Εταιρίας Διοίκησης Επιχειρήσεων στα Πατήσια στην Αττική. Θύματα ήταν ένα παιδάκι 15 ετών, το οποίο σκοτώθηκε ακαριαία, η αδερφούλα του, η οποία νοσηλεύεται στην εντατική και πιθανώς έχει χάσει μόνιμα την όραση της και η μητέρα των 2 παιδιών, η οποία τραυματίστηκε ελαφρά. Πρόκειται για οικογένεια μεταναστών από το Αφγανιστάν, οι οποίοι, ως ρακοσυλλέκτες έτυχε να πυροδοτήσουν κατά λάθος τον εκρηκτικό μηχανισμό που βρισκόταν σε κάδο. Δεν θα επεκταθώ στο να δηλώσω τον αποτροπιασμό μου για αυτο το φόνο (ναι, για φόνο πρόκειται, έστω κι αν δεν ήταν (;) εκ προμελέτης) ούτε σε λεπτομέρειες για το συμβάν, όποιος θέλει να ενημερωθεί, ας επισκεφτεί την σελίδα http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/03/29/%CE%B1%CE%B4%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B7-%CE%B2%CF%8C%CE%BC%CE%B2%CE%B1-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9-15%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF/ .
Αυτό που με προβληματίζει είναι για ποιο λόγο βρέθηκε εκεί η βόμβα. Οι κύριοι ύποπτοι(;) είναι οι Πυρήνες της Φωτιάς, γνωστή τρομοκρατική οργάνωση. Προσωπικά μου φαίνεται παράξενο το γεγονός ότι μια οργάνωση που προειδοποιεί για βομβιστικές επιθέσεις να ''παραλείπει'' να το κάνει την μοναδική φορά που τελικά ο μηχανισμός της βόμβας αποδικνύεται προβληματικός και εκρύγνυται μισή μέρα αργότερα από την ώρα που έπρεπε. Αλλά αν όντως αυτοί ευθύνονται για το συμβάν, κάτι πάει πολύ στραβά, όταν οι ίδιοι οι προστάτες της ισότητας και της ελευθερίας σκοτώνουν μετανάστες. Από την άλλη, ποιος μπορεί να το τοποθέτησε; Τα καλόπαιδα της Χρυσής Αυγής προτιμούν να γλύφουν το αίμα των μεταναστών από τα μαχαίρια τους, ή τουλάχιστον να τους βλέπουν να καίγονται μπροστά τους ,φορώντας λευκές κουκούλες (ώπα, συγγνώμη, λάθος ρατσιστική οργάνωση). Οι υπόλοιπες πιθανότητες είναι τόσο βρώμικες και απίστευτες, ώστε δεν θέλω καν να επεκταθώ... αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι οι δηλώσεις των διαφόρων ''πολιτικών αρχόντων'' της χώρας, οι οποιές, ληφθήσες από το παραπάνω site, παρατίθενται εδώ:
«Αυτοί οι δολοφόνοι μάς θεωρούν όλους εχθρούς τους, είτε πρόκειται για αστυνομικό είτε πρόκειται για μετανάστη είτε για οποιονδήποτε πολίτη. Αυτοί οι δολοφόνοι είναι απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Σύσσωμη η ελληνική κοινωνία είναι απέναντί τους γι’ αυτό είναι χρέος μας να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη» (Μιχ. Χρυσοχοϊδης, υπ. Προ.Πο.). (Εντάξει, μπράβο ρε Μιχαλάκη, μας εμψύχωσες τώρα, νοιώθουμε προστατευμένοι. Το ΠΡΟ-ΠΟ θα σου είναι ευγνώμον.)
«Ιδού η “δικαίωση” του πολέμου στο Αφγανιστάν, απ΄όπου μάζες δυστυχισμένων ανθρώπων φεύγουν για να ζήσουν ως ρακοσυλλέκτες στη δύση». (Aλέκα Παπαρήγα, γ.γ. ΚΚΕ) (Ως συνήθως, εκτός θέματος, αλλά έχει δίκαιο.)
«Θέλουμε να εκφράσουμε την απερίφραστη καταδίκη μας απέναντι σε όποιους ευθύνονται για τη χθεσινή βομβιστική έκρηξη στα Κ. Πατήσια, με αποτέλεσμα τον άδικο χαμό ενός 15χρονου μετανάστη και τον τραυματισμό της ανήλικης αδελφής του και της μητέρας του. O τρόπος, η μορφή και τα τραγικά θύματα της χθεσινής έκρηξης πρέπει να αποτελέσουν ένα σοκ, μια αιτία βαθιού προβληματισμού για την ελληνική κοινωνία. Η καταδίκη της τυφλής βίας και η ανάγκη για μια ψύχραιμη και δημοκρατική συγκρότηση της κοινωνίας μας είναι ζητήματα που τίθενται στην ημερήσια διάταξη» (ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ). Ο τρόπος και η μορφή της χτεσινής έκρηξης; Ναι, σωστά, έπρεπε να είναι έκρηξη λουλουδιών και ζαχαρωτών, μαζί με φυλλάδια του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι θα βελτιωθεί η κοινωνία. Το πρόβλημα είναι ότι τα ζαχαρωτά θα έπαιρναν μυρωδιά από τα σκουπίδια)
«Φαίνεται ότι στον κ. Χρυσοχοϊδη, εκτός από τις ιδέες, στέρεψε και η τύχη του. Έχουμε πλέον μεγαλύτερο μέσο όρο ληστειών, δολοφονιών και εγκληματικών ενεργειών από κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης. Με αυτή την εικόνα, ποιός τουρίστας θα επισκεφτεί την Αθήνα σε 3 μήνες;… Η Καμπούλ αρχίζει να φαντάζει «παράδεισος» μπροστά στη κόλαση των Αθηνών…». (Γ. Καρατζαφέρης, πρ. Λα.Ο.Σ.) (Θέλει η Ακροδεξιά πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Και μάλιστα τριπλή χαρά... και σκοτώθηκαν μετανάστες, και ο Χρυσοχοΐδης έγινε ρεζίλι, και, το κυριότερο, φάνηκαν τα αναρχοκομμούνια ως πηγή του τρόμου στην Ελλάδα... το βράδυ θα έχουν πάρτυ στο σπίτι του Άδωνι, θα μαγειρέψει η Ευγενία. Πάντως μια καλή ιδέα είναι να τους στείλουμε στην Καμπούλ, αυτό τον επίγειο παράδεισο, μη βασανίζονται στην εγκληματική Αθήνα...)
Αυτά είχα να πω για το θέμα, καλημέρα σας και μακρυά από κάδους...

Ααπητό ημερολόγιο...

Άλλη μια μέρα πέρασε και κάθομαι στον υπολογιστή μου και γράφω για αυτήν... τι πρωτότυπο! Ένας κλασσικός τριτοετής φοιτητής μιας απόλυτα νορμάλ σχολής γράφει για μια απόλυτα συνηθισμένη μέρα που την πέρασε με κοινότυπες ασχολίες (αλήθεια, μόνο εγώ διακρίνω την ομοιότητα ανάμεσα στις λέξεις ασχολία και asshole; ).. προβλέπω όταν το εκδώσω να γίνεται best seller... ήδη μυρίζω το χρήμα που με περιμένει... και μην ακούσω ότι το χρήμα δεν έχει μυρωδιά, γιατί από μικρός το μύριζα και, ναι, μου άρεζε... μετά από αυτό το καπιταλιστικό οσμιστικό ντελίριο (αριστερός να σου πετύχει, και δεν ειναι εδώ msn για να βάλω την κατάλληλη απαξιωτική φατσούλα, οπότε προσπερνάω με τετάρτη...), νομίζω ότι πρέπει να σταματήσω να πλατειάζω και να προχωρίσω στην περιγραφή της μέρας... ξύπνησα, έφαγα, ακολουθεί πισί, βαλίτσες, κιθάρα, έτοιμοι να φύγουμε... το τρένο με πηγαίνει από την μεγάλη πόλη στη μικρή πόλη (αρνητική πρόοδος, αλλά ένα ταξίδι προσθέτει σε κάθε καλή αφήγηση, τι να κάνεις; απλά σπεύδε βραδέως), βρίσκομαι με φίλους που έχω μήνες να δω και άλλους που έχω ώρες να δω... ο χρόνος όμως δεν είναι απόλυτος, αλλά σύμφωνα με έναν γνωστό γερμανοεβραίο μουστακαλή φυσικό (δεν λέμε όνομα για να αποφύγουμε διαφήμιση, δυσφήμιση και μήνυση) είναι απόλυτα σχετικός (παράδοξο, λατρεύουμε παράδοξα) και εξαρτάται από την ταχύτητα του παρατηρητή... αν κρίνω από την ταχύτητα του τρένου Θεσσαλονίκη- Έδεσσα, τότε προκύπτει... πού θες να ξέρω τι προκύπτει; Δεν σπουδάζω φυσικός, for Christ's sake! Πάλι πλατειάζω, πρέπει να το κοιτάξω, αρχίζω να θυμίζω μάθημα Φαρμακευτικής Ανάλυσης ('' Τ-τ-το φάσμα IR της φαινυλε-ε-εφρίνης παρουσιάζει μ-μέγιστο... τ-το επάγγελ-λ-λμα του φαρμακ-κ-κοποιού περνάει κ-κ-κρίση'', ανάμεσα σε αυτές τις 2 φράσεις μεσολαβούν 19 δευτερόλεπτα, συμεπριλαμβανομένου του τραβλίσματος, πώς τα καταφέρνει;) Τέλος πάντων, βγήκα με τους φίλους μου που είχα να τους δώ (κατά μέσο όρο και πάντα προσεγγιστικά) μέρες, γύρισα σπίτι και αφού ολοκληρώσω το ημερολόγιό μου αυτό (''αγαπητό ημερολόγιο, σήμερα με κοίταξε και μου χαμογέλασε'', χεστήκαμε...ώχ, πάλι φεύγω από το θέμα) θα πάω να κοιμηθώ. Ευχαριστημένος; Και τι κατάλαβες που το διάβασες;