Τι φταίει;

Με ρωτάς πώς φτάσαμε ως εδώ. Κάποτε ήμασταν κυρίαρχοι των παιχνιδιών μας, σύντροφοι των φίλων μας, αφέντες της παιδικής ζωής μας. Και μετά... λοιπόν, μετά μεγάλωσα, μεγάλωσες... μεγαλώσαμε. Κάποτε η χαρά της αθωότητας φτάνει στο τέλος. Εκεί χάνεις κάτι. Αυτό όμως που κάνει την απώλεια οδυνηρή είναι ότι κανείς μας δεν ξέρει τι ακριβώς έχασε... κανείς δεν ξέρει τι φταίει και όλα γίνονται περίπλοκα, δύσκολα, σκοτεινά...μου λες πως πρέπει να φταίει η αγάπη... όταν μεγαλώνεις η αγάπη παύει να είναι ''μέχρι τον ουρανό'' ή ''μέχρι το πιοοοοο ψηλό βουνό'', αλλά αποκτά μονάδα μέτρησης... πλέον αγοράζεται και πωλείται κατά βούληση... σου απαντώ ότι φταίει εξίσου και ο χρόνος. Όταν είσαι μικρός έχεις χρόνο για τα όλα σου τα όνειρα, μεγαλώνοντας έχεις χρόνο μόνο για να κυνηγάς τον χρόνο. Ή ίσως να φταίει η γνώση... όσο πιο πολύ μαθαίνεις τον κόσμο, τόσο λιγότερο θες να τον μάθεις... ίσως φταίει η έλλειψη μαγείας, ίσως η γνωριμία με τον θάνατο... ίσως τελικά φταίει ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου λιγότερο από ότι αυτός εσένα...

Grey blues...

Τέλος των γιορτών... το έλατο βρίσκεται σε αναμονή ξεστολίσματος, ο άι βασίλης σε αναμονή λήψης της άδειας οδήγησης (γίνονται αλκοτέστ και στα έλκηθρα) και εγώ σε αναμονή για... γιατί αλήθεια;
Δεν είναι παράξενο που και οι πιο μηδενιστές (βάζω και τον εαυτό μου μέσα...) παρασύρονται έστω και λίγο από τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα; Ξαφνικά παντού εμφανίζονται φώτα, στολισμένα έλατα (κάποιες φορές και άλλα φυτά, ο άλλος στόλισε κάνναβη), μυρωδιές και γεύσεις που παραπέμπουν στην παιδική μας ηλικία... ίσως αυτός είναι και ο λόγος που οι γιορτές ασκούν τόση έλξη πάνω μας: είναι μια σταθερά, κάτι όμορφο που έχει μείνει απαράλλαχτο από τότε που είμασταν παιδιά. Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε τόσο εξωτερικά όσο κι εσωτερικά και απομακρυνόμαστε (με ρυθμό 365 μέρες τον χρόνο) από την ασφάλεια, θαλπωρή και σιγουριά που είχαμε όταν δεν ξέραμε και τόσα πολλά για τον κόσμο... τα Χριστούγεννα όμως έχουν μείνει ίδια, με τους ίδιους ήρωες (αγιοβασίληδες, τάρανδοι κλπ), τα ίδια φαγητά, το έλατο πάντα στολισμένο και φωταγωγημένο. Μια όαση σταθερότητας και ασφάλειας στην παράνοια που αποκαλούμε καθημερινότητα. Και η μελαγχολία που συνοδεύει τις γιορτές και γίνεται χειρότερη στο τέλος τους είναι απλά μια νοσταλγεία για την παιδικότητα, γιατί,κακά τα ψέμματα, ξέρεις πως την έχεις χάσει και ας παρηγορείσαι με δώρα και μελομακάρονα...
Η αναμονή λοιπόν είναι μέχρι την επόμενη δόση από αυτό το σπάσιμο της καθημερινότητας (το εφτακέφαλο τέρας!), το ταξίδι σε εποχές ανεμελιάς που λέμε Γιορτές!

Υ.Γ.1) Όταν λέμε γιορτές, συνήθως αναφερόμαστε στα Χριστούγεννα. Το Πάσχα είναι επινόηση των ψυχιάτρων για να αυξάνονται οι πωλήσεις Πρόζακ και του Μπαχ (μπλιαχ) μπας και ακούει κανείς την μουσική του, ενώ η πρωτομαγιά δεν μπορεί να συγκριθεί καν με τις προαναφερθείσες (είναι επινόηση του Στάλιν για να αυξήσει τις πωλήσεις σε στεφάνια από λουλούδια και σούβλες).
Υ.Γ.2)Πάλι ξεκίνησα για σοβαρό/νοσταλγικό/όμορφο κείμενο και στην πορεία του άλλαξα τα φώτα... διχασμένη προσωπικότητα ή... ;
Υ.Γ.3) Και το βραβείο για τον πιο άκυρο τίτλο πάει στοοοοοοοοοοοοον (ταρατατζούμμμμμ!)............
Υ.Γ.4)Κάτι πρέπει να γίνει και με τα υστερόγραφα, το μπλογκ μου θυμίζει το Αποικιακό Βασιλικό Ταχυδρομείο της Καλκούτας.

Προαπολογισμός

Αντί προλόγου:i)ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
ii)ΠΑΝΤΑ ΓΕΜΑΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ!

Και τώρα που τελειώσαμε με τις ευχές, ήρθε η ώρα για τις γνωστές κουβέντες του στυλ ''τη νέα χρονιά θα/τη νέα χρονιά δεν θα''. Πολλοί θα πουν ότι το 2010 ήταν μια σκατοχρονιά και πολλοί (συνήθως οι ίδιοι που το λένε) θα έχουν ένα βλέμμα κουταβιού καθώς θα εύχονται, όλο σιγουριά και ελπίδα : ''η νέα χρονιά θα είναι σίγουρα καλύτερη από την προηγούμενη. Πόσο χειρότερα μπορεί να πάνε τα πράγματα;''. Δεν θέλω να σου τη σπάσω χρονιάρες μέρες, αλλά σου έχω νέα φίλε:
Πρώτον, δεν υπάρχει αντικειμενικά καλή ή κακή χρονιά. Μπορείς να πεις ότι όσον αφορά τα οικονομικά σου, το 2010 δεν έφερε την ευημεριά που περίμενες (κοινώς, δεν έπιασες το τζόκερ), όμως δεν μπορείς να πετάς ένα ολόκληρο χρόνο στα σκουπίδια, μόνο και μόνο επειδή είσαι γκρινιάρης. Άλλωστε, η ζωή είναι πολύ μικρή για (να είναι θλιβερή, μωρό μου) να λες: ''αυτός ο χρόνος δεν μου άρεσε, δεν θα τον κρατήσω''.
Δεύτερον, ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μη λες ''πόσο χειρότερα μπορεί να πάνε τα πράγματα;''. Γιατί μπορούν να πάνε χειρότερα...πολύ! Όπως μπορούν να πάνε και καλύτερα. Πάντα υπάρχει καλύτερο και χειρότερο. Όχι ότι μπορεί να επηρεάσει η στάση μας τα γεγονότα, απλά αλλάζει τον τρόπο που αυτά μας επηρεάζουν και αυτό είναι το σημαντικό. Με άλλα λόγια: το ποτήρι είτε είναι μισογεμάτο είτε μισοάδειο, αδειάζει όσο πίνεις, μέχρι να το ξαναγεμίσεις! Γι αυτό γέμιζε το ποτήρι σε κάθε ευκαιρία και άδειαζε το μέχρι να μεθήσεις!

Υ.Γ. 1) ReVolution no 2: Θα γράψω κείμενο στην αλλαγή του χρόνου και θα συνεχίσω να γράφω! Ίδωμεν...
Υ.Γ.2)Το κόπυραϊτ του reVolutions δεν είναι δικό μου αλλά ανήκει στην Marinamarinamarinaaa και ελπίζω να μη τη πειράζει που το χρησιμοποιήσα :)
Υ.Γ.3)Καλέσε γιορτέσε με κονιάκ μεταχά!

''Σκεψεισμιασβροχερησνυχταστουοκτώβρη'' ή ''Δεν μας χέζεις κι εσύ και τα υπαρξιακά σου''

Κάθε μέρα είμαι πιο έμπειρος. Κάθε μέρα που περνάει αποκτώ γνώση, εμπειρία. Γίνομαι μεγαλύτερος. Γίνομαι πιο γέρος. Είναι περίεργο το πώς, στα 21 σου, ένα βροχερό βράδυ του Οκτώβρη (κατάλληλη εποχή για σκοτεινές σκέψεις), ξαφνικά συνειδητοποιείς...τι; Ότι δεν θα ζήσεις για πάντα; Ότι από δω και πέρα κάθε μέρα που περνάει το σώμα σου καταρέει αργά αλλά σταθερά; Το μυαλό σου γίνεται πιο γεμάτο, αλλά ταυτόχρονα πιο αργό, πιο δύσκαμπτο; Δηλαδή δεν τα ήξερα αυτά πιο πριν; Ναι, τα ήξερα. Αλλά άλλο να ξέρεις ένα απλό, επιστημονικό γεγονός (''οι άνθρωποι γερνάν'', ''ο χρόνος περνάει'') και άλλο να το κάνεις προσωπικό(''γερνάω'',''ο χρόνος ΜΟΥ περνάει''), να το φέρνεις στα μέτρα σου, που λένε. Και το χειρότερο είναι ότι γράφοντας αυτές τις γραμμές, βλέπω πως και οι σκέψεις μου θυμίζουν ογδoντάχρονη γεροντοκόρη. Φεύ!(Αίσχος, θεατρίνε!) Φαντάζομαι ότι δεν μιλάω εγώ τώρα. Θέλω να φαντάζομαι ότι μιλάει το καταραμένο βροχερό βράδυ του Οκτώβρη, με τη βρεγμένη κιθάρα και τη ξεχασμένη ομπρέλα! Και όταν αύριο μεθαύριο βγει ο ήλιος, θα ξαναρχίσω να σκέφτομαι σαν ένας συνηθισμένος εικοσάρης, με τα γνωστά άγχη (γκόμενες, φαΐ, άντε και καμια σχολή ας π(ι)ούμε). Αλλιώς, μην αγχώνεσαι αδερφέ μου, υπάρχει και το ποτό. Και τα Χanax και μη με κάνεις να αρχίσω για την αλπραζολάμη... εντάξει, κλασσικά, ξεκίνησα να γράφω με μια λογική και κατέληξα στις βενζοδιαζεπίνες ... αλλά ξέρεις κάτι; Εγώ γράφω ότι γουστάρω και αν δεν σ' αρέσει μη διαβάζεις. Καλή παρέλαση αύριο! Κι ας βρέχει. Χα!

Serotonin out!

P.S. Είναι Δεκέμβρης αλλά είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα το δημοσιεύσω όταν έχω ίντερνετ! Κι επειδή τηρώ τις υποσχέσεις μου και είμαι καλό παιδί, πάω να με κεράσω ένα γύρο (γι αυτό το τελευταίο περιμένω σχόλειο από συγκεκριμένο μπλόγκερ)!

Serotonin really out now!

Πάμε Ποσείδι;

Αξίζει να πας Ποσείδι το Σαββατοκύριακο γιατί:

-Αποκτάς ισορροπία (αποφεύγοντας 10-15 σκηνές και άλλους τόσους ξαπλωμένους ανθρώπους για να πας στη σκηνή σου)
-Αποκτάς προσανατολισμό (εεεε, ένας μεθυσμένος στη σκηνή μου!!)
-Μαθαίνεις να αγαπάς την μυρωδιά του ανθρώπινου σώματος (αν δεν έχει νερό όλη μέρα...)
-Νοσταλγείς την Θεσσαλονίκη (η υγρασία την κάνει να μοιάζει με Σαχάρα)
-Μαθαίνεις να εκτιμάς τη θάλασσα (συγκρίνοντας την με του Ποσειδιού)
-Γνωρίζεις την αρετή της υπομονής (περιμένοντας 20-90' για να πας τουαλέτα/ να φας/ να αγοράσεις μπύρες)
-Συνηθίζεις να κοιμάσαι με θόρυβο (πχ το θόρυβο του εμετού)
-Ακούς ποιοτική μουσική (από Ρουβά μέχρι Prodigy ή συνδιασμό αυτών, σε ρεμίξ με τον εμετό του γείτονα)
-Βλέπεις το μεγαλείο της λογικής ( γιατί βάφεσαι στις 5 τα ξημερώματα; Γιατί; Και γιατί βουτάς στη θάλασσα μεθυσμένος; Είδες να χει ναυαγοσώστες;)
-Αποκτάς ακροβατικές ικανότητες στη τουαλέτα (δεν θέλω να θυμάμαι...)
-Live your myth in Poseidi!
-Epic fail!
-Ώχου!

Denial...

Μαθαίνουμε να παλεύουμε, πάντα να παλεύουμε,
αλλά τελικά κανείς δεν θα μας μάθει να χάνουμε...
άλλωστε δεν χρειάζεται , ποτέ δεν θα χάσεις, όλα θα είναι πάντα καλά...
μούδιασμα...
προσπαθείς να νοιώσεις κάτι, οτιδήποτε, αλλά μάταιος κόπος.
Οι φωνές σου αντηχούν στο πίσω δωμάτιο της σκέψης σου, αλλά πώς να ανοίξεις τη πόρτα;
Θέλεις στ' αλήθεια να την ανοίξεις;
Πάντα πρέπει να φοβάσαι τις κλειστές πόρτες, πάντα αυτό έλεγε...
Όχι!
Δεν θέλεις να πας εκεί, δεν πρέπει να πας εκεί, ξέρεις πως θα πονέσεις, άστο...
Ωραία δεν περνάς πίσω από τις κλειστές τις πόρτες;
Αλλά ξέρεις πως δεν μπορείς να μείνεις εδώ, όχι για πάντα...
Και η πόρτα ανοίγει...

Κρυφτό...

Δεν ήθελε και πολύ... λίγο η παλιές ελληνικές ροκιές που παίζει αυτή τη στιγμή στο πισί μου, λίγο το υπέροχο κείμενο που διάβασα μόλις τώρα (σ' ευχαριστώ Μαρινάκι!) κατάφεραν να με κάνουν να αναπολήσω τα παιδικά μου χρόνια... μη φανταστείς βέβαια ότι έζησα τίποτα τρελλά παιχνίδια σαν παιδί, μεγάλωσα στο κέντρο της μικρής μου πόλης και πολύ δύσκολα κατάφερνα να βγω να παίξω... όμως κάποιες αναμνήσεις μένουν και σε στοιχειώνουν όλη σου τη ζωή... ''στοιχειώνουν''... βαριά λέξη για να χαρακτηρίσεις τις παιδικές σου αναμνήσεις... κι όμως, τόσο ακριβής... ακόμα κι όταν (αν) φτάσω 90 χρονών, είμαι σίγουρος ότι θα θυμάμαι το κρυφτό εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα στη Χανιώτη... 10 παιδαρέλια, αγόρια- κορίτσια, να παίζουμε κρυφτό το σούρουπο μέσα στους θάμνους... θυμάμαι το άρωμα από τα λουλούδια ( ξέρεις μωρέ, εκείνα τα κίτρινα που τα κόβαμε και πίναμε το νέκταρ τους...), τα γέλια στο ''Φτου ξελεφτερία!'', ακόμα και τις πυγολαμπίδες που πετούσαν ( νομίζω πως από τότε δεν έχω δει πυγολαμπίδες...). Και το κυριότερο, θυμάμαι την αθωότητα, την ανεμελιά, την έλλειψη ευθυνών... παιδιά είμασταν ρε γαμώτο, τι ευθύνες μπορεί να είχαμε; Και σκέφτομαι ότι με τα περισσότερα από τα παιδιά που ήταν μαζί μου εκείνη την μαγική βραδιά έχω να μιλήσω χρόνια... με κάποιους έχω χαθεί τελείως, με άλλους έχω μαλώσει και δεν μιλάμε... και έτσι από όλη την μαγεία έχει μείνει μόνο μια ανάμνηση, ένα φάντασμα... βλέπεις λοιπόν ότι αυτού του είδους οι αναμνήσεις σε στοιχειώνουν; Από την μία σου προκαλούν πόνο, γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι τα παιδικά σου χρόνια έχουν φύγει ανεπιστρεπτί, από την άλλη όμως... δεν μπορείς ούτε θέλεις να ξεχάσεις... όλη αυτή η γλύκα, η ελαφρότητα... Κι όσο σκέφτομαι ότι βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε... πόσο ανόητοι... πόσο παιδιά...